Shrek is alive! #kaakoperatie 2.0

Het zit er op. Operatie 2.0 is achter de rug. Benieuwd hoe het is verlopen en hoe het nu met me gaat? Lees dan gauw verder. 

Maandag 10 april

Vandaag heb ik vrij genomen. Eerst leek het me een strak plan om gewoon te gaan werken, maar aangezien ik 's middags ook nog naar het ziekenhuis moet en ik de uren ervoor had, heb ik vrij genomen. B. is ook thuis en we doen lekker rustig aan. Ik brunch met een heerlijke tosti met brie en spaar verder wat ruimte voor het avondeten. 

 

In het ziekenhuis is alles goed. Het model past, de chirurgen zijn er klaar voor en we bespreken nog het een en ander. Ook krijg ik te horen dat ik morgenochtend om 08.00 uur aanwezig moet zijn en ze om 10.40 uur gaan opereren. Een klein halfuurtje later sta ik weer buiten en pak ik de trein naar Rotterdam. Tijd voor het laatste avondmaal: sushineren met m'n paps!

 

Onderweg naar Rotterdam krijg ik het ineens Spaans benauwd en ben ik voor het eerst écht heel erg zenuwachtig. Waar de **** ga ik nu eigenlijk aan beginnen. Straks gaat het mis. Ik wil niet naar het ziekenhuis. Ik wil niet. Ik doe het niet, ze zoeken het maar uit.... Gelukkig is Bjorn een kei in gerust stellen en na een kwartier positieve woorden aanhoren via de telefoon, twee paracetamol en een vers sapje van de Starbucks voel ik me weer wat beter. Een knuffel van papa doet ook wonderen en sushi doet een mens ook altijd goed (mij dan!). 

 

Terug thuis relax ik samen met B. nog een paar uur op de bank. We zijn allebei heel stil, en dat is prima. Zenuwen.... Ik mag vanaf 00.00 uur niet meer eten. Op een gegeven moment kijk in naar de klok en denk ik 'jeetje, de tijd gaat wel langzaam!'. Blijkt onze klok vanaf 22.30 uur stil te staan en is het op dat moment al bijna 00.00 uur. Snel nog wat chipjes eten, en dan is het tijd om te gaan slapen. 

 

Doei lekker eten, tot over een paar weken!

 

Dinsdag 11 april

Ik kon me herinneren van operatie 1.0 dat ik de nacht voorafgaand aan de operatie waardeloos had geslapen. Dit keer was dat gelukkig niet het geval. Ik wil alleen niet opstaan, kruip nog eens dicht tegen B. aan en moet ineens keihard huilen. Jongens, wat zijn zenuwen toch gekke dingen. 

 

Om half 8 stappen we de deur uit. Het zijn 10 hele stille minuten onderweg naar het ziekenhuis. Op de afdeling aangekomen, worden we vrij snel geroepen door een - sorry schat - best wel leuk uitziende broeder. Hij prikt bloed, laat m'n kamer zien (4-persoonshuisje woehoe...) vraagt wat ze gaan doen, stelt B. gerust dat hij rond 17.00 uur mag bellen of ze al klaar zijn en nog wat ditjes en datjes. We zijn om half 9 al klaar en we mogen terug naar de wachtkamer. 

 

Een klein uurtje later word ik weer geroepen. Het is zo ver, ik moet me gaan klaarmaken. Kleding uit, sexy ziekenhuisjurkje aan, pilletjes innemen en daar ga ik dan. Zo awkward om niet 'ziek' in zo'n groot bed door het ziekenhuis vervoerd te worden. B. mag mee tot aan de operatiekamer. Dikke tranen, flink wat knuffels en zoenen verder en dan ga ik écht. Ik kom in een wachtkamer te liggen waar net als ik nog heel wat mensen liggen te wachten op een operatie. Hier wordt het infuus geprikt en krijg ik nog een kalmeringsmiddel. 

 

Ik jank nog een potje, kijk wat om me heen en voor ik het weet val ik in slaap en word ik pas héél veel later dan verwacht weer wakker....

'Mijn' afdeling

Als ik wakker word op de uitslaapkamer heb ik geen idee hoe laat het is. Ik heb pijn, maar niet aan m'n kaken? Het voelt alsof iemand met een hamer op mijn hoofd heeft geslagen en jongens wat heb ik een dorst! Ik geef de pijn aan, krijg een extra shot morfine. Op wat drinken moet ik helaas nog even wachten. Ik kan me niet herinneren dat ze me van de uitslaapkamer naar m'n kamer brengen? Ik kan me ook niet herinneren hoe ik mezelf daar - met hulp natuurlijk - heb omgekleed? Alleen dat ik op een andere kamer lig dan ik eerst lag en dat B. er nog niet is. Mijn telefoon ligt in de kluis in de andere kamer en ze krijgen de kluis niet open met het wachtwoord dat ik doorgeef. Pas na een tijdje kan ik B. zelf een WhatsAppje sturen dat ik ben bijgekomen. Hij komt er gelijk aan! Op dat moment is het 19.30 uur, en schrik ik ineens... want hoelang zijn ze dan met me bezig geweest? En waarom heeft het zo lang geduurd?

 

Als B. komt schrikt hij gelukkig niet zo erg als de vorige keer. Toen viel 'ie zo wat flauw, haha! Ik geef aan dat ik echt heel veel pijn heb aan mijn achterhoofd en na wat voelen blijkt hier een mega bult te zitten. Naast ijspacks rondom m'n kaken heb ik voor m'n achterhoofd ook een ijspack nodig. De zusters hebben geen idee hoe dit kan, en ik moet morgen afwachten als de chirurg komt om te vragen hoe en wat.

 

B. vertrekt na een klein half uurtje en dan begint mijn meest helse nacht ooit. Ik heb dorst, maar kan maar lastig drinken (dikke keel door het slangetje dat in m'n keel heeft gezeten). De zuster brengt me een raketje, serieus, maar hier kan ik natuurlijk helemaal niks mee, want ik krijg m'n tong niet tussen m'n tanden gestoken... en door het infuus met vocht moet ik elk uur plassen. De eerste keer op een rolstoelwc - übersexy - en daarna met behulp van een zuster op de gewone wc. En elke keer als ik bijna indut, komt er weer iemand binnen om de ogen van mijn overburen te druppelen. Ik zie elk uur, nee wat zeg ik? Elk half uur voorbij komen op de klok. Ahhhrg.

Woensdag 12 april

De helse nacht is voorbij. De lieve nachtzuster maakt plaats voor een zuster van de oude stempel. Ze is ronduit streng voor me en stiekem is dat wel goed. Ze helpt me wassen, aankleden en we maken een wandeling over de afdeling. Ik verbaas me over hoe ik me voel, want dat is eigenlijk best goed - ondanks de weinige slaap - . Het allerfijnst vind ik het feit dat ik niet heb moeten overgeven. 

 

Wie wel eens in een ziekenhuis heeft gelogeerd, weet vast wel dat er dan 's morgens, 's middags en 's avonds mensen komen om eten te brengen - althans, zo gaat dat in het LUMC -. En echt, het is heel gek als je niet ziet dat er iets aan mijn kaken is gedaan (ik lig tenslotte ook op die afdeling), dus de zuster zegt: "Ze kan niets vast eten", vraagt dat vrouwtje van de catering: "Ontbijt je dan niet?" "Iwk bwehn ghistewere geopereewrd aawn mwun kakuh". Dame van de catering lijkt haar geduld al te verliezen: "Ja. Dus? Ontbijt je dan niet 's morgens?". Zuster is zo lief om te zeggen dat ze maar een smoothie voor me moet maken. 

 

Rond de middag komt B. (met extra ijspacks, want er zijn er maar drie op heel de afdeling?! Belachelijk als ik er nu aan terug denk, als je bedenkt dat ik elk anderhalf uur ijspacks wil wisselen tegen de zwelling) nog even langs en op dat moment is een van m'n chirurgen ook al langs geweest. Mijn geheugen laat me hier even in de steek, want ik kan hem amper na vertellen wat ze ook alweer hebben gezegd. Hij was in ieder geval tevreden. Ik ben zelfs vergeten om te vragen waar die nare bult vandaan komt. Later die middag komen m'n vader en moeder langs. Super lief! Want het is een uur heen en een uur terug om slechts een klein uurtje naar mijn dikke hoofd te kijken. Mama heeft allemaal boodschappen gehaald en van papa krijg ik een mooi bosje bloemen en wat leesvoer. Zo fijn dat ze er zijn. 

 

Als ze weg zijn heb ik rond het avondeten even een dipje - ik ben moe, kaken 'zeuren', heb honger, maar eten is moeilijk etc.  -, maar dat gaat snel voorbij als B. nog even komt. Om half 11 val ik uitgeput in slaap. 

 

Donderdag 13 april

Oo, ik heb geslapen als een roosje! Word om 06.00 uur wakker en slaap tot 08.00 uur nog een beetje half door. De zuster - niet die strenge, haha! - komt vertellen dat ik net na de middag naar de poli mag voor een foto. Als die er goed uit ziet en ik voel me nog steeds goed, dan mag ik daarna naar huis. Yes! Het infuus mag eruit én ik mag douchen. Handig zo'n oude mensen stoel en wetende dat de zuster achter de deur klaar staat, mocht het mis gaan. Gelukkig gaat het prima en voel ik me weer helemaal fris. Mezelf alleen maar wassen met washandjes vind ik maar niks.

 

Om 12.00 uur komt er minder leuk nieuws, want mijn afspraak bij de poli is verplaatst naar 15.30 uur. Hier loopt het behoorlijk uit, maar dat maakt niet uit, want ALLES IS GOED EN IK MAG NAAR HUIS!!! De operatie heeft langer geduurd, omdat - mocht je een zwakke maag hebben, stop dan nu met lezen - nadat ze mijn bovenkaak hadden gedaan, er iets niet helemaal lukt met het trekken van een verstandskies... hierdoor 'schoot' mijn bovenkaak los en moest de boel opnieuw gedaan worden. Alle hechtingen eruit, stabiliseren en weer vastzetten. Hmmm. Ach, het is allemaal goed gekomen en ik heb er niks van meegekregen. Alleen die bult blijft een gek verhaal, want niemand weet hoe die er is gekomen. 

 

De mondhygiëniste geeft me nog wat tips mee voor het poetsen (niet lekker nu, maar wel belangrijk om het schoon te houden) en dan mag ik écht weg. Spullen pakken, laatste deel van het infuus uit m'n hand en richting huis. Heerlijk!

Vrijdag 14 april

Het is zo fijn om thuis te zijn. B. heeft alles heel leuk versierd in Paassferen en ik voel me best oké. Helaas heb ik afgelopen nacht echt weer heel beroerd geslapen.

 

Vandaag komen mijn moeder, een vriendin van haar en de moeder van B. even op bezoek. Super lief, maar wel een beetje druk. Na een klein uurtje 'kletsen' duik ik mijn bed weer in en doe ik het de rest van de dag lekker rustig aan.

 

B. wordt gevraagd om 's avonds te tennissen, omdat een teamgenoot van hem ziek is geworden. Ik wil dat hij gewoon gaat, mits er iemand een paar uurtjes bij mij kan zijn. Gelukkig is daar lief vriendinnetje L. die heel de avond een soort van 'babysit', haha! Ik ben alles behalve gezellig en wil voornamelijk in bed liggen, maar dat vindt ze niet erg. Zo blij met zulke mensen om me heen. Wat we wel doen is een klein rondje lopen buiten en een stukje van The Voice kijken.

Een foto van de mal hoe mijn gebit zou moeten worden na de operatie. Voor jullie misschien niet zo duidelijk, maar ik had een flinke overbeet, dus dit ziet er voor mij heel goed uit!

Zaterdag 15 april / Zondag 16 april

Het slapen wil nog niet echt lukken... en daar baal ik behoorlijk van. Zelfs slaappillen hebben geen nut. Als ik er een inneem, ben ik een uur later weer klaarwakker. 

 

Zaterdag krijg ik weer veel bezoek. Papa, zijn vriendin en oma komen langs. En als zij er zijn gaat de bel. Mijn oude oppaskindje en haar mams (tevens ook een soort tweede moeder sinds ik hier woon, ha) staan voor de deur. Ik ben heel dankbaar voor al het bezoek, maar ik merk wel dat het behoorlijk veel is. Het bezoek snapt dit, en na een klein uurtje is iedereen weer weg. 

 

Zondag is het Eerste Paasdag en komen mijn ouders, zusje en zwager langs. B. heeft voor allerlei lekkers gezorgd bij de lunch. Ik kijk toe vanaf de bank met een smoothie, en voor de verandering in normale kleding i.p.v. mijn jogging. Hier moet vooral m'n mams hard om lachen, want ik had best m'n jogging aan mogen houden vindt ze. Ook dit bezoek is weer iet wat te druk... maar het is zo lief dat ze zijn gekomen. Gelukkig vindt niemand het een probleem als ik van de bank naar bed verhuis. Een beetje saai, maar het is niet anders. 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

We zijn een maandje verder, en het herstel verloopt vrij soepel. Ik kreeg het eerder niet voor elkaar om mijn foto's van m'n telefoon over te zetten naar mijn laptop. Vandaar dat het even duurde voor ik weer wat van me heb laten horen. Er volgen nog wat blogjes over de rest van mijn herstel en wat tips voor mensen die ook zo'n operatie krijgen.

 

Bedankt voor het lezen!

 

Liefs,

 

Janneke

Commentaar schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Olga // Daar Was Eens (donderdag, 11 mei 2017 20:26)

    Ik vind het echt stoer van je dat je dit doet en durft. Nu al een paar keer flinke pijn moeten lijden, maar gelukkig wel voor een goed eindresultaat. Is het trouwens mogelijk dat je je hoofd hebt gestoten met het overleggen? Dus dat je terwijl je sliep met je hoofd op de rand van het bed bent geklapt toen ze je van het ene op het andere bed wilden leggen? Lijkt me het meest logische, maar dan zijn het wel klunzen geweest.. :') Beterschap!

  • #2

    Karen (maandag, 15 mei 2017 20:19)

    Veel beterschap Janneke ! Weldra kan je weer reizen :-)

    groetjes,
    Karen

  • #3

    Sas (dinsdag, 16 mei 2017 11:35)

    Mooi om deze update te lezen. Ik heb aan je gedacht<3
    Een spoedig herstel gewenst!

BlogSociety