· 

Mijn zwangerschap- en bevallingsverhaal

Zwart wit foto baby

Een gevoel in mij zei dat het nog wel eens even zou kunnen duren voor ik in verwachting kon raken, maar toen ik eind maart 2018 niet ongesteld werd en het leek alsof een collega, die een sigaar had staan roken, de sigaar in mijn neus had gepropt wist ik het zeker: "ik ben zwanger". Hoe dat verder ging lees je vandaag in mijn zwangerschap- en bevallingsverhaal. 

Kleine disclaimer: dit verhaal is leesbaar voor elke vrouw die in de nabije toekomst gaat bevallen of in de toekomst graag mama wil worden. 

 

Wauw, ik wist echt wel dat het in een keer raak kon zijn, maar het was zo onwerkelijk dat ons dit gelijk werd gegund. Een vroege echo liet één kloppend hartje zien. Ik kneep hem daar nog even voor, want begin januari hadden we gehoord dat mijn schoonzus en zwager een tweeling verwachtte. 

 

Een jongetje

Met 16 weken werd ons voorgevoel (nu had mijn gevoel het wel goed, ha!) van een jongetje bevestigd. We hebben een pretecho laten doen om voor de 20 weken al het geslacht te kunnen zien. Hierbij waren mijn ouders, zusje en schoonmoeder aanwezig. En B. natuurlijk! Heel bijzonder. We hebben naast de echo's ook een geluidsopname met echobeelden hierbij gekocht (aanrader). 

 

De 20-weken echo was ook helemaal in orde, meneer leek wel wat groot, maar hiervoor zouden we dan later in de zwangerschap nog extra echo's voor krijgen. 

 

Verhuizen

Een nieuwe baan en een klushuis zijn toch wel pittig in een zwangerschap, maar verder mocht ik absoluut niet klagen. Ik heb nog tot voor de zomer gesport en tot aan mijn verlof dagelijks zo'n veertig minuten gefietst naar werk. Eind juli was ons huis eindelijk bewoonbaar en konden we onze dozen weer inpakken. Vijf maanden - zwanger - bij mijn schoonouders wonen was voor ons allemaal lang genoeg geweest.

 

We zijn eind augustus nog heerlijk samen op vakantie geweest en eind oktober begon mijn verlof. Ik heb doorgewerkt tot de 36 weken, om na de bevalling langer thuis te kunnen zijn.

 

Zwangerschapssuiker

Rond de 35e week werd ik alsnog getest op zwangerschapssuiker, en bleken mijn waardes inderdaad iets verhoogd. Nu had de diëtiste zoiets van 'ik kan je nu niet meer echt helpen in die laatste weken, geniet maar lekker van je verlof', en dus met wat kleine tips hier verder niks hiermee hoeven doen. Wel mocht ik door de suikers niet meer thuis bevallen. Na twee gesprekken in het ziekenhuis bij de gynaecoloog besloten we om voor een inleiding te gaan, ook omdat de extra groeiecho's lieten zien dat we een baby van over de 4 kilo konden verwachten. En zo werd er ineens een datum geprikt!

Zwanger Cronesteyn Leiden
37 weken zwanger Cronesteyn park Leiden.

Inleiden

Ik vond het eigenlijk helemaal niet erg dat de bevalling gepland was. Op die manier kon ik mooi mijn laatste wassen draaien, het huis opruimen en zorgen dat we echt alles in huis hadden voor de kleine. Mijn familie wist welke datum ik ingeleid zou gaan worden, vrienden vertelden we alleen dat er eind die week een baby zou zijn. Op dinsdagochtend 07.00 uur mochten we ons melden in het ziekenhuis en werd er gelijk gevoeld of ik al ontsluiting had. Helaas! De voorweeën van de afgelopen nachten hadden nog niks uitgehaald. Hup, pilletjes er in en de boel mocht week gaan worden. 

 

Like the movies

Mijn verloskundige had gezegd dat het breken van je vliezen echt niet zo is zoals in de films. Boy, she was wrong! Het leek wel "The Niagra Falls" toen mijn vliezen braken rond half 4 's middags. Een klinisch verloskundige die later die dag binnen kwam op de verloskamer zei al grappend: "Oh, jij bent diegene met het vele vruchtwater!". Nou, dan weet je het wel. Nadat mijn vriezen braken, kwamen de weeën vrij snel op gang en al gauw kon ik niets anders dan in bed liggen.

 

Pijnstilling

Bij het toucheren na de gebroken vliezen, zat ik op zo'n 3cm ontsluiting. In mijn vruchtwater was duidelijk meconium (poep van de baby) aanwezig, wat inhield dat er hoe dan ook vandaag een baby geboren zou worden. Om 18.00 uur werden de weeën zo heftig, dat ik om pijnstilling vroeg. Ik had me vooraf niet ingelezen over pijnstilling. Eigenlijk überhaupt niet over bevallen of een pufcursus gevolgd. Het morfinepompje was werkelijk waar de hemel op aarde. Mijn bed ben ik niet meer afgekomen daarna. Liggen was echt het enige wat comfortabel voelde. Bjorn mocht af en toe over mijn rug wrijven, en op een gegeven moment hebben we alleen maar samen zitten puffen op "Altijd is kortjakje ziek". 

 

Persdrang

Ja, lekker smakelijk... maar zodra je persdrang krijgt, moet je poepen. Ik had dit wel gehoord en even gedacht van "hoe gaat dat dan?". Nou je poept, ze halen het weg en er is niks aan de hand. Dit is doodnormaal en vrij snel daarna mocht ik echt gaan persen. "Bjorn wil jij misschien kijken hoe jullie zoon geboren wordt?", nu kon ik niet heel veel meer zeggen, maar ik kreeg wel vrij duidelijk over m'n lippen  "Nee, hij wil niet kijken!" zonder dat hij daar zelf iets over kon zeggen. Oeps. Ik was bang dat hij anders zou flauwvallen, en ik had hem nodig naast me en niet naast de verloskundige kijkend tussen mijn benen, haha!

 

"Ik moet zo de gynaecoloog gaan roepen als hij niet snel komt..." Hartslag van de baby begon wat slechter te worden. Verloskundige tussen mijn benen, een verpleegkundige ernaast en nog iemand drukkend op mijn buik: kom op baby! Nog een keer flink persen, en daar was hij dan. Welkom lieve Lex! Wat een onbeschrijfelijk gevoel. Hij begon direct te huilen en mocht heerlijk op mijn borst liggen. Een gezonde Hollandse jongeman van 4240 gram. Tranen met tuiten, wij ook! Opslag verliefd. 

 

Onder constructie

"Ben ik uitgescheurd?!" vroeg ik nadat de nageboorte - die heb ik bekeken, maar lekker achter gelaten in het ziekenhuis - eruit kwam en ze de schade 'down under' ging bekijken. Niet uitgescheurd, maar er moesten wel een paar hechtingen in. Bjorn zei heel schattig als kraamvisite vroeg naar mijn bevalling over dit stukje "Ja, toen Janneke even onder constructie was", haha! Lex mocht op het moment van hechten fijn bij z'n papa liggen en op de achtergrond speelde een hele foute sexfilm. Hier hebben we nog heel hard om gelachen, want lig je dan met je benen omhoog om gehecht te worden te kijken naar halfnaakte vrouwen die paaldansen.

 

We moesten doordat Lex in het vruchtwater had gepoept nog een nachtje blijven, en mochten de dag daarna voor de middag nog naar huis. Nooit meer met zijn tweeën, maar met zijn drieën. Als gezin. 

 

Terugblik

Ik kijk super positief terug op mijn bevalling. Echt, ik vond bevallen tien keer fijner dan mijn kaakoperaties en zou het zo - oké, oké nog even geduld hoor - nog eens doen. Ik ben ook nog steeds blij dat ik verder geen cursussen o.i.d. heb gevolgd. Bjorn heeft me heel goed mee helpen puffen en ik heb vertrouwd op het kunnen van mijn lichaam. Natuurlijk doet iedereen dit op haar manier, maar je kunt het verloop van een bevalling gewoonweg niet plannen. Het enige wat een feit is, is dat je baby eruit moet. En hoe? Dat maakte mij vrij weinig uit.

 

Heb jij een fijne bevalling gehad? Of sta je op het punt om te bevallen? 

 

Reacties zijn altijd welkom. Dankjewel voor het lezen in ieder geval!

 

Liefs,

 

Janneke

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Saskia / iliveformydreams.com (zaterdag, 09 februari 2019 11:53)

    Mooi om je bevallingsverhaal te lezen! Ik moet er nog aan geloven over een aantal maanden ;-)

  • #2

    Oma Toos (zaterdag, 09 februari 2019 12:43)

    Leuk om jou mooi verhaal zo te lezen. Toen wij op kraamvisite kwamen jullie straalden alle bij. En dat mag met z'n mooie baby. Goed gedaan hoor Janneke!
    Wij wensen jullie heel veel geluk en liefde toe.met z'n mooi kindje Lex!!�❤❤��